หลายคนใช้ชีวิตอย่างสุรุ่ยสุร่าย ปล่อยมันไปตามยถากรรม ไม่อีนังขังขอบว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เปรียบดั่งขอนไม้ที่ลอยไปตามกระแสน้ำจะไปถึงไหนไม่รู้หน บางจังหวะอาจจะไหลเชี่ยวกราด บางครั้งอาจไหลอย่างอ้อยอิ่ง บ้างก็กระทบกระแทกโขดหิน ชนตะลิ่ง ร่วงจากผาน้ำตก จะเกยตื้นเมื่อไหร่ไม่รู้ ปล่อยให้ล่องลอยไปตามลิขิต ชีวิตคุณอย่างนี้ไม๊ ?

       ถ้าคุณคิดว่าวิถีนี้คือวิถีชีวิตของคุณ บอกได้เลยว่าคุณคิดผิด คุณคือคนขี้แพ้ พ่ายแพ้ต่อชีวิต ใช้ชีวิตอย่างไม่มีคุณค่า และโทษว่าเป็นลิขิตที่ถูกกำหนดมาแล้ว ทั้งๆที่ทุกอย่างมันมีทางเลือก หนทางยังมีทางแพร่ง สายน้ำก็ยังมีทางแยก มีให้เราเลือกเดิน มีให้เลือกไป จะไปทางไหนอยู่ที่เราจะเลือกเอง หาได้มีใครบังคับ อยากเป็นคนดีก็เลือกทำความดี อยากเป็นคนมั่งมีก็ต้องขยันทำกิน รู้จักเก็บออม อยู่ในวัยเรียนก็ตั้งใจเรียนมุ่งมั่นให้ได้ความรู้ ใช้เวลาให้เกิดประโยชน์ ไม่เที่ยวเตร่เร่รอนไปตามที่อโคจร ไม่ทำอะไรที่จะนำไปสู่ความเสียหายกับชีวิตซึ่งจะมีผลสืบต่อไปถึงอนาคต อธิบายง่ายๆ ถ้าเรามีจุดหมายจะไปที่ไหนสักแห่งหนึ่ง เช่น จะไปเมืองเชียงใหม่ เส้นทางที่จะไปเชียงใหม่ก็มีให้เลือกหลายทาง เช่นทางรถยนต์ รถไฟ เครื่องบิน เป็นต้น เส้นทางเหล่านี้ มีผลลัพธ์ที่ต่างกัน คนที่ไปทางรถยนต์จะได้ประสบการณ์อย่างหนึ่ง ไปทางรถไฟก็ได้อีกอย่างหนึ่ง ไม่เหมือนกัน ฉะนั้นอยู่ที่เราตัดสินใจเลือก ลิขิตมิได้กำหนดตายตัว มันสามารถเลือกได้ อย่างที่เขาพูดกันว่า ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว หรือ ที hit กันอยู่ในวงการแพทย์ คุณกินอะไร คุณได้อย่างนั้น ดังนั้นจงอยู่ด้วยเหตุด้วยผล อย่างปล่อยตามยถากรรม ลิขิตเลือกได้

            ยินดีต้อนรับสู่ Nast Blog บล็อกน้องใหม่ ที่เสนอตัวเป็นเครื่องคลายเหงา คลายเครียด จากปัญหาต่างๆ ที่ประเดประดังกันเข้ามา เรื่องใกล้ตัวก็รายรับรายจ่ายที่ไม่สมดุล ข้าวยากหมาก(เดี๋ยวนี้ไม่กินกันแล้ว)แพง มีไม่พอกินพอใช้ หาได้ไม่พอกับความต้องการขั้นพื้นฐาน โดยเฉพาะคนกรุงเทพ ต้องมีรายได้เฉลี่ย 9,000 บาท/เดือน ถึงจะพออยู่ได้ ค่ากินค่านอน (เช่าที่พัก) ค่ารถ ถ้ามีรถเองก็ยิ่งไปกันใหญ่ ต้องเพิ่มเป็นค่าน้ำมัน ค่าแก็ส ค่าซ่อมบำรุง โอ้ย จิปาถะ ! เซ้ง ความจริงคนเรามันก็มีปากเดียวท้องเดียว จะต้องดิ้นรนอะไรนักหนา หยุดฝันหยุดอยากได้เสียบ้างท่าจะดี มีเวลามากก็หาอะไรทำเพลินๆ จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน โรคเครียดจะได้ไม่ถามหา ทุกวันนี้คนเป็นโรคนี้กันเยอะ ที่รู้จักรักตัวก็รักษาหาย  ใช้สติ สมาธิคิดด้วยปัญญา อย่าให้ความโง่เขลาครอบงำ โรคนี้หายได้ อย่าคิดสั้นๆ ตัดช่องน้อยแต่พอตัว ขึ้นทางด่วนกลับบ้านเก่าไปก่อน ปัญหาเขามีไว้แก้ ถ้ายังแก้ไม่ได้ก็ถอยมาตั้งหลักใหม่ สักวันหนึ่งจะแก้ได้แน่นอน…เอ๋ ยิ่งเขียนก็ยิ่งรกสมอง วางไว้ก่อนนะ จะมาเขียนต่อวันต่อไป